به گزارش بخش خبری پایگاه دارو و واکسن دامپزشکی(داروک)طی چند سال گذشته این گونه ویروسی به دلایل متعددی از جمله کنترل بیماری های مشترک میان انسان و دام ، اهمیت پیدا کرده است.
طی سالهای اخیر، CIV الگوهای اپیدمی منطقهای متمایزی را در سراسر جهان از خود نشان داده است. در این بین، H3N8 و H3N2 به ترتیب دو زیرگروه غالبی هستند که از انتقال میان گونهای ویروسهای آنفولانزای اسبی و مرغی ناشی میشوند.
بر همین اساس، گروهی از محققین چینی به بررسی سیستماتیک وضعیت اپیدمیولوژیک جهانی CIV پرداخته اند و نتایج این بررسی را در آخرین شماره از نشریه جهانی ویروس شناسی منتشر کرده اند. این محققین بر این باورند که مکانیسمهای مولکولی کلیدی زیربنایی عبور از سدهای میان گونهای و سازگاری میزبان را شرح داده است.
با همین باور، بخشی از این مکانیسمهای سازگاری شامل تغییراتی در ویژگی اتصال گیرنده هماگلوتینین، جهش همگرا، تغییرات ساختاری در ناحیه ساقه نورآمینیداز، جهشهای سازگاری در کمپلکس پلیمراز ، به عنوان مثال، PB2 I714S، E627K، D701N)، آنتاگونیسم ایمنی توسط پروتئینهای غیرساختاری، سرکوب التهاب NLRP3 با واسطه NS1 و تنوع ژنتیکی از طریق بازآرایی است.
در مجموع، این ویژگیهای تکاملی، کارایی تکثیر ویروسی، قابلیت انتقال و فرار از سیستم ایمنی را در میزبانهای پستاندارا افزایش میدهند. در نهایت به نظر میرسد تا درک جامع از الگوهای انتقال بین گونهای و تکامل تطبیقی CIV برای توسعه استراتژیهای پیشگیری مؤثر و واکسنهای جدید بسیار مهم است.